Alkmaarse Schaakvereniging DE WAAGTOREN

Tata 4 –Impressies van Jos Vlaming

We gaan maar meteen naar een partijfragment dat aardig illustreert hoe het er voor stond met me.

De stelling na 9…h5 uit mijn eerste partij tegen Theo Slisser. Ik had zwart en was tevreden dat ik de Black Knight Tango weer eens van stal had gehaald. Dat tekende mijn gemoedstoestand. Ik had er van tevoren reuze zin in. Een combinatie van dat het altijd een leuk toernooi is gecombineerd met persoonlijke omstandigheden waardoor ik een weekje onbekommerd schaken wel kon gebruiken.

Lekker onbezorgd een partijtje schaak spelen, gewoon kijken hoe het gaat, allé hop.

Het idee achter h5 ken ik uit een boekje maar daar heeft het een andere vorm. In de partij volgde

10 Pe5 (hoopte ik al) 10…h4! Uitroepteken niet voor de correctheid maar voor onvervaardheid. 11 Pxc6  Lxc3 12 bxc3  Df6! Dit is het idee. Na 13 Le5  Dxf2  14 Kd1  Db2 is het uit.

Theo kwam met 13.Lf4, een zet die ik niet gezien had van tevoren. Dat was even een schok maar ik herstelde met Pxf2. Als wit daarop De2 speelt met het idee de pion te pennen nadat ik de loper neem staat wellicht wit beter. Ik denk dat wit hier toch een beetje overdonderd was door het drieste spel van zwart en niet meer tot zijn beste spel kwam. In het vervolg kwamen er wederzijdse kansen maar ik won uiteindelijk. Een geweldige kans om de woorden van Jan Poland te logenstraffen die (nu nog steeds?) meent dat je een toernooi het beste met een remise kunt beginnen. Is overigens wel wat voor te zeggen. In onze jarenlange toernooipraktijk zijn we er wel wat tegengekomen hoor die na een overwinning ver weg vielen door aan waanzin grenzende overmoedigheid.

1e wint

 Tot mijn onaangename verrassing tref ik reeds een 'verslag' aan van de wedstrijd van het 1e en volsta derhalve met het vermelden van de volledige uitslag. Ongeduld is een slechte zaak en enige vorm van communicatie is ook al uit den boze. Bovendien zijn alle uitslagen reeds op zaterdagavond te raadplegen op de websites van de KNSB en NHSB dus waarom het gras voor mijn voeten wegmaaien?

ASK 2011 - Op naar de 80 deelnemers (nu 69) !

Zesde ronde zaterdagteams

Het Eerste won met 5-3 tegen Schaakcombinatie HTV.  Roland Punt, Frank Agter en invaller Henk Westerman wonnen hun partij, maar het zou niet genoeg geweest zijn voor de overwinning als Daan Geerke in een eindspel van toren tegen toren met twee vrijpionnen, de toren van zijn tegenstander niet cadeau had gekregen. Het team doet hierdoor nog steeds mee in de strijd om de promotie.

Het Tweede ging een moeilijke wedstrijd tegemoet tegen titelkandidaat VAS 2. Alleen Dirk van der Meiden wist een vol punt in te brengen, daarnaast mag de remise van Wim Nieland aan het eerste bord tegen de sterke Han Sinke genoemd worden. Het werd uiteindelijk 3-5.

Het Derde moest tegen mede degradatiekandidaat De Wijker Toren 2 en ging in deze vierpuntenwedstrijd met 3-5 onderuit. Alleen Ruud Niewenhuis bracht een vol punt in. Johan Plooijer deed een gooi naar een heldenstatus, door in slechte positie tot het uiterste terug te vechten, maar het was helaas tevergeefs.

Willem Andriessen

Tata 3 - Pech voor Danny de Ruiter

Omdat Danny vorig jaar een van de groepen 2 had gewonnen, mocht hij dit jaar uitkomen in een van de twee hoofdgroepen 1, waarvan de winnaar promoveert naar Grootmeester groep C. Hij zou daar tegenstanders kunnen treffen als de IM’s Twan Burg (2467), Manuel Bosboom (2438), Thomas Willemze (2373) of de Israeliër Igor Bitensky (2401). Echter, zijn werkgever kon hem geen vrij geven van zijn stage plaats, zodat Danny zich genoodzaakt zag af te zeggen voor het toernooi. Had hij dat nog maar niet gedaan, want vlak voor het begin van Tata Steel 2011, kreeg hij alsnog vrij, maar toen was zijn plaats in groep 1 al vergeven. Er was nog wel ruimte, net als vorig jaar,  in een van de groepen 2 en zodoende schoof hij aan  in groep 2 G.

Na een startnederlaag, haalde hij zijn score op met twee overwinningen en twee remises en had hij bij het ingaan van de zesde ronde, met alle drie de koplopers op het programma alles nog in eigen hand. In de zesde ronde moest hij met zwart tegen Wesley Vermeulen, een van zijn gevaarlijkste concurrenten.  Bij de gezamenlijke voorbereiding bleek zijn tegenstander de Siciliaan te bestrijden met zetjes als 3.b3 of het Van Duijn-gambiet 2.a3 en 3.b4, maar op zijn beurt had Vermeulen zich voorbereid op de Taimanov van Danny, die dan ook op het bord kwam.
Nu is het voordeel van de expert dat hij veel van zijn geliefde opening weet, en ook al heeft de tegenstander zich daarop voorbereid, zijn kennis en inzicht overtreft meestal die van de tegenpartij.  Dat bleek ook nu het geval. Danny kwam bevredigend uit de opening, maar na een interessante improvisatie van zijn tegenstander ontstond de volgende boeiende middenspel positie:

Stelling na 17.Tg1 uit Vermeulen-De Ruiter

De bedoeling  van de witspeler is duidelijk: hij wil zijn toren en dame op de h-lijn posteren en als zwart zich met g6 en Pf8-g7-h5 daar tegen verdedigt komt Le2. Een andere verdediging is die door de loper op e4 te plaatsen, maar daarop kan wit Ld3 doen en de diagonaal b1-h7 afsluiten met f4-f5.
Kan zwart zich met succes tegen deze aanvalsopzet weren? Het is een soort stelling dat in het Siciliaans wel vaker voorkomt en daarom heb ik deze stelling voor de geïnteresseerde lezer nogal uitvoerig geanalyseerd.

En hoe liep het met Danny af in het toernooi? Niet zo goed. Hij verloor uiteindelijk deze cruciale partij en daarmee was de kans op een hernieuwde promotie verkeken. De snee was er daarna uit en hij wist nog slechts twee remise aan zijn score toe te voegen.

Willem Andriessen

PW18 - Bloedgevaarlijke rommelaars als Bruno en Ton!

In de jaren zeventig en begin tachtig, woonde ik jaarlijks het NK in Leeuwarden bij om daarvan verslag te doen voor de Volkskrant. Naast de strijd om de titel, was er natuurlijk ook onderlinge rivaliteit om de hoogste plaatsen en ook de strijd van de titelhouders tegen de titellozen. Tegenwoordig heb je dat laatste niet meer, want iedereen heeft een titel, waarbij ik in het midden laat of het algemene niveau zo gestegen is of dat er sprake is van titelinflatie. Maar hoe dan ook, er werd door de titelhouders zowel met enig dedain als ook met enige ongerustheid naar de titellozen gekeken. De kwestie was namelijk, zitten er gevaarlijke spelers tussen. Het type speler dat in de opening maar wat aandeed en zich niet al te veel van de strategische wetten aantrok. Maar o wee, tactisch waren ze zeer bekwaam dit soort rommelaars en als ze de kans kregen sloegen ze genadeloos toe.
Bij het volgende geval was ik zelf toeschouwer. Het was het toernooi van 1980 en daarin debuteerde Bruno Carlier. Een sympathieke jongeman, die zich bescheiden en leergierig opstelde. Hij eindigde het NK met anderhalve punt uit dertien, maar zijn grote moment beleefde hij in de vierde ronde toen hij tegen Jan Timman moest aantreden. De opening verliep als volgt: 1.e4 c5 2.Pc3 Pc6 3.g3 g6 4.Lg2 Lg7 5.d3 d6 6.f4 e5 7.Ph3 Pge7 8.0-0 Pd4 9.Ld2?! (Zwak) 9…h5 10.f5 gxf5 11.Pe2 En nu had Timman met 11…d5! wits opzet al praktisch kunnen weerleggen. Maar zoals Carlier zelf indertijd schreef ‘Natuurlijk nam hij mij niet serieus, en daarin lag juist mijn kans’. Timman deed 11…fxe4? en daarna kwam Carlier helemaal los, wat uiteindelijk culmineerde in de volgende stand:

Stelling na 27…Pg6 uit Carlier-Timman

Ik citeer Carlier opnieuw:  ‘Ld5!!, Ld5!!, fluisterde men in grote bewondering van alle kanten. Alleen ikzelf, de idioot, ikzelf zag het niet’. In plaats daarvan volgde28.h3?? e2 29.Dd2 De5 30.Kf2 h4 31.gxh4 Df6+ en gebroken gaf Carlier het hier op.

Dit soort spelers heb je op alle niveaus en iedereen loopt er wel eens tegen aan. Ook bij de Waagtoren lopen er een paar rond. Na de opening heb je vaak het gevoel dat het een kort partijtje zou kunnen worden, maar als je even niet oplet dan wordt je meegesleept in wilde avonturen, waarin dit soort spelers zich als een vis in het water voelt. Zo’n speler is bijvoorbeeld Ton Fasel. Zelf ging ik een week geleden tegen hem onder het juk door, nadat ik meende zijn openingspel met een kleine combinatie te kunnen weerleggen. De ronde daarna was Jos Vlaming aan de beurt. Terug naar een grandioos succes bij het Tata-tournooi was hij natuurlijk terecht in de mood om ook Ton aan te pakken. Dat verliep niet geheel volgens plan zoals u hier kunt volgen.

Willem Andriessen

Mikt TATA Steel Chess op 100 ste toernooi in 2038?

Als toeschouwer bij het Tata Steel Chess toernooi onderga je de sfeer toch anders dan wanneer je zelf meespeelt. Geen spanning, geen koude rillingen, doch slechts observeren en constateren. Bovendien kwam ik meestal tegen vijven binnen en een deel van de spelers lopen dan al rond, of hangen aan de bar.

Maar hebben onze knullen en meisjes het nu wel zo goed gedaan bij de Tienkampen, in mijn ogen het belangrijkste amateur deel?