Alkmaarse Schaakvereniging DE WAAGTOREN

Nalimov over Van Oene - Van Diepen

In 1970 bedacht Thomas Ströhlein dat je vanuit alle mogelijke matstellingen met koning plus dame tegen koning alle mat in één stellingen kunt vinden, vervolgens weer een zet terug kunt gaan en zo steeds verder. Zo maakte hij met de computer een complete database van alle stellingen voor koning plus dame tegen koning, koning plus toren tegen koning en nog een aantal eindspelen. Bij elke stelling in die databases staat in hoeveel zetten het mat is. Dit waren natuurlijk nog relatief eenvoudige eindspelen. Sindsdien hebben andere mensen  met steeds snellere computers dit onderzoek voortgezet. De meest bekende was Eugene Nalimov. Zie Wikipedia 

Tegenwoordig staan alle databases voor eindspelen tot zes stukken gewoon op het internet. Iedereen kan daarom eenvoudig onderzoeken hoe je een eindspel perfect kunt spelen.
Een mooie en gemakkelijke website is deze Nalimov EGTB 

Door middel van deze website ontdekte ik dat Egbert van Oene zijn partij tegen Peter van Diepen theoretisch kon winnen.

HWP/Haarlem 2- De Waagtoren 3 5 ½-2 ½

Uit de uitslag zou je vermoeden dat we niets te vertellen hadden, maar niets is minder waar. We speelden tegen mensen met allemaal ratings boven 1895, terwijl bij ons Egbert de hoogste rating heeft van 1902. In de auto hadden we het er al over dat we wel om 5 uur klaar zouden zijn, maar toen waren er nog 5 borden bezig.

John had inmiddels remise gespeeld tegen Harry Lips, rating 2001. Knap gedaan John. Maar door verliespartijen van Ruud tegen Pepijn Steenbergen (1945) en van mijzelf tegen Adrie Pancras (1903) stonden we wel met 2 ½-½ achter. Van Ruud heb ik niet zoveel gezien, maar in mijn partij had ik in ieder geval remise in handen, maar door dat ik mijn paard in een dodelijke penning manoeuvreerde verloor ik onverdiend.

Op bord 6 speelde Alex een fantastische partij tegen Peter Beerens (1945) en had 3 verbonden vrijpionnen en moest alleen zorgen dat er geen eeuwig schaak in zat. Hij heeft eenmaal de kans gehad om zijn tegenstander in een matnet te krijgen, maar zag dit zelf pas na de partij. En uiteindelijk verloor hij ook nog. Jammer! Hij had meer verdiend. Ook Egbert verweerde zich uitstekend,maar kon het toch niet bolwerken tegen Renu in 't Veld (2060).

Nieuw bestuurslid

Op een ingelaste ledenvergadering op dinsdag 4 januari 2011 is Leo van Steenoven benoemd als bestuurslid. Hij zal zich bezighouden met de jeugdafdeling en jeugdzaken van De Waagtoren.
Welkom in het bestuur Leo en veel succes!

Rob Spaans

PW16 - Een onverschrokken remise-aanbod

Een merkwaardig geval deed zich een aantal ronden geleden voor in de interne. Een speler die met zwart de partij uiterst verantwoord had opgezet en op z’n minst een gelijkwaardige stelling had bereikt, ging ineens op pionroof uit. Of hij van zijn (over)moed schrok of ineens de gevaren van zijn onverschrokken daad inzag, vermeldt de geschiedenis niet, feit is dat hij zijn zet van een remise-aanbod vergezeld deed gaan. Nu was het de beurt aan zijn tegenstander zich het hoofd te breken over zowel de laatste zet van zijn opponent, alsmede diens aanbod. Dit voorval betreft de volgende stelling:

Stelling na 21….Dxc2

Zo stond het in de partij tussen Ruud Niewenhuis en Peter van Diepen. In plaats van te rokeren had Peter de pion op c2 geslagen. Ruud verzonk nu in een langdurig gepeins, waarbij hij zich bezig hield met de gevolgen van 22.Td7!? Tenslotte besloot hij na een klein uur het remise aanbod te accepteren.

Wat zou u in de schoenen van de witspeler staande, gedaan hebben? Wat denkt u van de diagramstelling en van 22.Td7? Als u uitgedacht bent, kunt u de oplossing vinden in een analyse van genoemde partij.

Willem Andriessen

Maaike en Dennis Keetman op oorlogspad in Nice

De avonturen van dit Keetman tweetal heeft u kunnen volgen middels het verslag van Maaike en haar vader. Hierbij van beiden een voorbeeld van hun vorderingen op het schaakbord.
Dennis bleek bijvoorbeeld een volwaardige tegenstander van de Fransman Alain Wauters in het bezit van een Elo-rating van maar liefst 2185. Hoewel hij de opening niet kende wist Dennis al improviserend niet alleen het evenwicht te bewaren, maar zelfs met de zwarte stukken een betere stelling te bereiken. Toen kwam echter ook een minpuntje in zijn spel naar voren. Hij heeft soms, in zijn jeugdige overmoed, meer aandacht voor zijn eigen tactische mogelijkheden dan voor die van de tegenstander  en dat kostte hem een pion en al zijn voordeel.
Terugvechtend en met behulp van zijn tegenstander bereikte hij tenslotte het volgende eindspel:

Stelling na 46…Ke4 uit Alain Wauters-Dennis Keetman

Hier was 47.Ke2 Ta2+ 48.Ke1 op zijn plaats. Meent zwart nu met 48…Ta5 de pion op te kunnen halen, dan komt hij na 49.c6! Txa6 50.c7 Ta1+ 51.Td1 bedrogen uit.  Juist is 48…Ta1+ 49.Kd2 Ta5 50.c6 Txa6 51.Kc3 maar het is m.i. de vraag of dit gewonnen is voor wit. De witspeler meende echter meteen te kunnen toeslaan met 47.c6 waarop Dennis zich niet liet smeken en zonder bedenken 47…Txa6 deed. Nu bemerkte de tegenstander zijn vergissing (48.c6 dan 48..Ta2+ en 49…Tc2) en vluchtte in 48.Th6 g4 49.Txh5 Txc6 Nu stond zwart zelfs een tikje beter en Dennis wist in het vervolg aan te tonen de techniek van de toreneindspelen beter te beheersen dan zijn ervaren tegenstander 0-1

De rating van Dennis (1794) is ongetwijfeld te laag en hetzelfde kan ongetwijfeld van Maaike met haar 1555 gezegd worden. Ten bewijze daarvan hier haar overtuigende overwinning op een speler met een rating van 1888.

Willem Andriessen

Verslag kersttoernooi Nice

Dennis, papa en ik (Maaike) hebben in de kerstvakantie meegedaan aan het kersttoernooi in Nice. Eerst zaten we te denken om mee te doen in Groningen, maar dat duurde meer dagen. Toen het in Nederland ook nog begon te sneeuwen, besloot papa dat Nice eigenlijk een veel beter idee was.

Dag 1

We stonden eerste kerstdag om half zes op want onze vliegtaxi zou om kwart over 6 komen. Dat was nodig volgens die taxi, want onze vlucht ging om 5 over half 10. Om kwart voor 7 waren we dus op Schiphol, en om 5 over zeven waren we klaar met inchecken. Dat werd dus 2 en een half uur vervelen, want de koffer met de DS-en paste niet bij de handbagage, en toen had papa alleen zijn iPad er uit gehaald. Het vliegtuig was er op tijd, en ze zeiden dat ze klaar waren voor vertrek behalve dat er nog ijs van het vliegtuig moest worden afgehaald. Dat duurde nog een half uur extra, dus waren ze volgens mij eerst helemaal nog niet klaar voor vertrek! Als eten kregen we aan boord een broodje kaas en een krentenbol. Toen ik mijn eerste hap had genomen zei ik: “Dit is lekkerder dan ik gewend ben”. De tweede hap was echter kaas met ranzige gele boter, en het was dus toch net zo lekker als ik gewend was...

Ik moest dus tot in Nice wachten om wat te eten. In de avond gingen we bij een pizzeria eten. Dat was een groot succes. Ik had een enorm bord spaghetti bolognese, Dennis wou een champignon pizza, maar die zat vol met ham, wat hij niet lust. Papa had een pizza met heel veel kaas waar hij niet van houdt, en zonder tomaten waar hij wel van houdt. Dennis kreeg ook nog een verrassing van papa. Die ging namelijk zijn pizza snijden, en knalde met zijn hand tegen zijn glas jus d'orange aan. Dat kreeg Dennis dus, maar dan wel over zijn broek. Ik had een prima kerstdiner, de anderen iets minder...

PW15 - Uitslag Analyse-Kerstprijsvraag

Het spel werd door Dirk van der Meiden op de wagen gezet, waarbij hij mij meteen op een ernstige misgreep wees. Het hard werkende deel van onze natie had geen vrije dagen na de Kerst en zijn opmerkingen werden dan ook gemaakt in zijn spaarzame vrije tijd (geplaatst om 17.10 uur!). Dirk maakte een aantal zinvolle opmerkingen over de partij, maar zijn oplossingen waren niet steeds even adequaat. Maar hij verdient zonder meer een van de uitgeloofde prijzen.
De meeste belangstelling ging in de eerste plaats uit naar de tweede diagramstelling, maar niemand vond de verborgen redding, tot Roland Punt zich er mee bemoeide. Hij vond de sleutel van de verdediging en daarom gaat ook naar hem een deel uit de serie Matten.
Pas nadat ik een tipje van de sluier had opgelicht, kwam er belangstelling voor de eerste diagramstelling.  Uiteindelijk was het Rob Freer die de witte opzet wist te kraken en naar hem gaat dat ook het derde deel uit de serie Matten.
Rob merkt daarbij op dat hij er een half uur over deed de wending b7-b5-b4 te vinden en nog eens een uur om de varianten uit te werken. Dus, zo merkt hij op, ‘in de praktijk zou ik daardoor de partij door tijdsoverschrijding verloren hebben!’.  En daarmee geeft hij dan ook precies aan wat de grenzen van ons denkvermogen zijn. Uit de analyses zou men de indruk kunnen krijgen dat dit een slechte partij is. Natuurlijk er werden vermijdbare fouten gemaakt, maar wat toch vooral blijft hangen bij het naspelen is de spanning en de kennelijke wederzijdse poging elkaar te overtreffen. Schaken is vooral een praktisch spel en Frank en Jos vind ik typische vertegenwoordigers van die benadering van het schaakspel. Jos leerde me nog niet zo lang geleden, toen ik mij beklaagde over mijn eigen domme spel, ‘je hoeft niet steeds de beste zet te doen, je moet vooral je tegenstander de kans geven een fout te maken’.  Of hij van zijn eigen wijze woorden wist te profiteren kunt u zelf beoordelen in de navolgende analyse.

Willem Andriessen